APUNTES SOBRE  “DEFUNTOS E SANTOS INOCENTES” SANTIAGO PAZOS   “Ningún autor aspira a ser lido. A máxima gloria que perseguen é que lle poñan a propia testa, esculpida en bronce, na esquina dunha praza da súa vila para que as pombas lle caguen enriba”. Esta é a reflexión que fai Sergio del Molino para queixarse da irrelevancia social na que caen a maior parte dos escritores na actualidade. Nalgún caso ben merecida e noutros moitos totalmente inxusta. Pero compartamos, ou non, tal afirmación, son dos que pensa que a honra e recoñecemento público non tería que vir, por obriga, dun comportamento de servidume compracente co poder. E xuraría que o autor de “Defuntos e santos inocentes”, a non ser que lle dera un pronto de arrebato incomprensible de vaidade, estará de acordo comigo. E podo asegurar que, por moito que Fernando sexa merecedor dalgún que outro topónimo insigne por méritos propios, co que realmente se sentiría satisfeito, aparte de ser lido con interese, se...